امروز به اصطلاح روز جشن به صدارت رسيدن دولت تقلب است و در اين مسير افرادي كه در دوره قبلي انتخابات مجلس با تقلب به مجلس راه يافته اند مي خواهند كه سند تقلب به رسميت شناختن دولت دهم و ا.ن را امضا كنند.
گفتن اين حرف كه از امروز دولت كودتا به صدارت مي نشيند براي عموم ملت بسيار درناك است اما چاره چيست؟ بي شك نشستن ،شعار نوشتن و قصه بافي دردي از ملت دوا نيم كند بلكه ملت بايد با حضور ميليوني و غير قابل مهار كودتاچي ها را همچنان در هراس و شيرين كامي ظاهري آنان را به تلخي شعارشان تلخ و زهرمار كنند.
امروز در خیابان جمهوری و میدان بهارستان باید آنقدر تعدادمان زیاد باشد که به راحتی نتوانند این اعتراض را سرکوب کنند. باید چنان در صحنه بمانیم که سرکوبگران از سرکوب شرمنده شوند. فردا روز خانه نشستن نیست، روز کار داشتن نیست. فردا روز تصمیم است برای ما، و شاید تسلیم برای آنها... آرزویش که عیب نیست بر ما.
فریادهای الله اکبر ما برای گوش مستبدانی نیست که حتی انقلاب اسلامی مردم ایران را هم به تمسخر میگیرند که حرف دهانشان را هم نمیفهمند و از آن انقلاب بزرگ که خودشان میراثخوار آن هستند، با عبارت «حرکتی کاریکاتورگونه مثل "آن انقلاب"» یاد میکنند. صدای ما برای رسیدن به گوش مسئولان حکومتی هم نیست که اگر گوشی بعد از شهادت ندا و سهراب باز نشود، با این روشهای ما باز نمیشود. آن گوشها و دلهای بسته را شاید روزی خدا باز کند که فرموده: ام علی قلوب اقفالها ...صدای ما برای رسیدن به خودمان است، برای این است که خودمان را در ارتباط با یکدیگر، در این فرهنگ تکه تکه کننده و خودخواه ساز، بازسازی کنیم. الله اکبرهای شبانه، ما را به این همبستگی نزدیک می کند که مبارزه برای نفی استبداد را ادامه دهیم. در هفتههای گذشته فهمیدیم که اگر حتی یک هفته خاموش شویم، باز برای یک مراسم به طور آگاهانه میتوانیم فکر کنیم، برنامهریزی کنیم و همواره با شیوههای بهتر و موثرتری کارمان را ادامه دهیم. مهم است که این امید برای یافتن راههای تازه را زنده نگه داریم.
امروز بايد همه فرياد شويم و بر سركودتاچي ها بكوبيم . اگر امروز بترسيم چهار سال ديگر هم بايد بترسيم و منتظر باشيم كه عوامل اوضاع امروز با شناسايي ملت فضاي رعب و وحشت به شكل وحشيانه حاكم سازند
بي شك وقتي آقايان به افراد خودشان رحم نمي كنند تصور نداشته باشد كه بعد از به اصطلاح محكم كاري كاري به ملت نداشته باشند.
هميشه افتخار ميكنم ايرانيم ، چون ايراني ها مانند ديگر ملت ها توسرخي خور نيستند و هميشه در مقابل ظلم و جور ايستانده اند
ازمشروطه ۱۰٣ سال و از انقلاب اسلامی ٣۰ سال میگذرد، اما هنوز در ایران ملت را تهدید و به تقلید کاریکاتوری از انقلاب ۵۷ متهم میکنند، مردم را تحقیر میکنند و سر به سقف میکوبند، میگیرند و میزنند و میکشند و همه را به گردن دشمن میاندازند. پاسخ ما چیست؟ امروز هم سالگرد صدور فرمان مشروطیت است و هم روز تحلیف یک کودتاچی؛ مثل همیشه باز تاریخ تکرار میشود و مثل همهچیز ایران، متناقض در متناقض. صد سال پیش مردم معترض به یک شاه مستبد فهماندند که قانون و مجلس نیاز دوران جدید است و تمام تلاشها در جهت محدود کردن قدرت افسار گسیخته آن مستبد و مستبدان احتمالی دیگر بود. اکنون بعد یکصد سال، شاید با یک پله عقبگرد به نسبت زمان، باز سعی میکنیم حقوق خودمان را مطالبه کنیم و یک مستبد را وادار کنیم که سر جایش بنشیند و در حد خود سخن بگوید.
قرار بر این است که امروز در مراسم تحليف رئیس دولت کودتا، مردم در مقابل مجلس بهارستان تجمع کنند و نگذارند که به دور از صدای اعتراض آنان، این رئیس دولت کودتا، سوگند دروغ بخورد و خود را حافظ حقوق ملت معرفی کند. مردم قرار است در این تجمع که از ساعات آغازین صبح روز چهارشنبه انجام مي شود، از نمایندگان خودشان بخواهند با عدم حضور در مراسم تحلیف، به ملت بازگردند و مجلس تحلیف را از رسمیت بیندازند. مردم باید به نمایندگانشان بگویند که با حضور در جلسه تحلیف یک فرد متقلب، دیگر نماینده واقعی مردم نخواهند بود؛ بلکه در نگاه ملت، اعتبار و امتیازدهندگان به دولت کودتا به حساب خواهند آمد.
امروز روز بزرگی است در تاریخ ایران. با ایمان به بهارستان برویم. شاید به نشانهی این ایمان و نیز برای تقویت روحیه، بد نباشد وضو هم بگیریم. باشد که فردا لبخند ما، شادی ما، دو انگشت رو به آسمان ما، حضور ما و غرور ما، امید ما و ایمان ما، ایران را ما را نجات دهد.
گفتن اين حرف كه از امروز دولت كودتا به صدارت مي نشيند براي عموم ملت بسيار درناك است اما چاره چيست؟ بي شك نشستن ،شعار نوشتن و قصه بافي دردي از ملت دوا نيم كند بلكه ملت بايد با حضور ميليوني و غير قابل مهار كودتاچي ها را همچنان در هراس و شيرين كامي ظاهري آنان را به تلخي شعارشان تلخ و زهرمار كنند.
امروز در خیابان جمهوری و میدان بهارستان باید آنقدر تعدادمان زیاد باشد که به راحتی نتوانند این اعتراض را سرکوب کنند. باید چنان در صحنه بمانیم که سرکوبگران از سرکوب شرمنده شوند. فردا روز خانه نشستن نیست، روز کار داشتن نیست. فردا روز تصمیم است برای ما، و شاید تسلیم برای آنها... آرزویش که عیب نیست بر ما.
فریادهای الله اکبر ما برای گوش مستبدانی نیست که حتی انقلاب اسلامی مردم ایران را هم به تمسخر میگیرند که حرف دهانشان را هم نمیفهمند و از آن انقلاب بزرگ که خودشان میراثخوار آن هستند، با عبارت «حرکتی کاریکاتورگونه مثل "آن انقلاب"» یاد میکنند. صدای ما برای رسیدن به گوش مسئولان حکومتی هم نیست که اگر گوشی بعد از شهادت ندا و سهراب باز نشود، با این روشهای ما باز نمیشود. آن گوشها و دلهای بسته را شاید روزی خدا باز کند که فرموده: ام علی قلوب اقفالها ...صدای ما برای رسیدن به خودمان است، برای این است که خودمان را در ارتباط با یکدیگر، در این فرهنگ تکه تکه کننده و خودخواه ساز، بازسازی کنیم. الله اکبرهای شبانه، ما را به این همبستگی نزدیک می کند که مبارزه برای نفی استبداد را ادامه دهیم. در هفتههای گذشته فهمیدیم که اگر حتی یک هفته خاموش شویم، باز برای یک مراسم به طور آگاهانه میتوانیم فکر کنیم، برنامهریزی کنیم و همواره با شیوههای بهتر و موثرتری کارمان را ادامه دهیم. مهم است که این امید برای یافتن راههای تازه را زنده نگه داریم.
امروز بايد همه فرياد شويم و بر سركودتاچي ها بكوبيم . اگر امروز بترسيم چهار سال ديگر هم بايد بترسيم و منتظر باشيم كه عوامل اوضاع امروز با شناسايي ملت فضاي رعب و وحشت به شكل وحشيانه حاكم سازند
بي شك وقتي آقايان به افراد خودشان رحم نمي كنند تصور نداشته باشد كه بعد از به اصطلاح محكم كاري كاري به ملت نداشته باشند.
هميشه افتخار ميكنم ايرانيم ، چون ايراني ها مانند ديگر ملت ها توسرخي خور نيستند و هميشه در مقابل ظلم و جور ايستانده اند
ازمشروطه ۱۰٣ سال و از انقلاب اسلامی ٣۰ سال میگذرد، اما هنوز در ایران ملت را تهدید و به تقلید کاریکاتوری از انقلاب ۵۷ متهم میکنند، مردم را تحقیر میکنند و سر به سقف میکوبند، میگیرند و میزنند و میکشند و همه را به گردن دشمن میاندازند. پاسخ ما چیست؟ امروز هم سالگرد صدور فرمان مشروطیت است و هم روز تحلیف یک کودتاچی؛ مثل همیشه باز تاریخ تکرار میشود و مثل همهچیز ایران، متناقض در متناقض. صد سال پیش مردم معترض به یک شاه مستبد فهماندند که قانون و مجلس نیاز دوران جدید است و تمام تلاشها در جهت محدود کردن قدرت افسار گسیخته آن مستبد و مستبدان احتمالی دیگر بود. اکنون بعد یکصد سال، شاید با یک پله عقبگرد به نسبت زمان، باز سعی میکنیم حقوق خودمان را مطالبه کنیم و یک مستبد را وادار کنیم که سر جایش بنشیند و در حد خود سخن بگوید.
قرار بر این است که امروز در مراسم تحليف رئیس دولت کودتا، مردم در مقابل مجلس بهارستان تجمع کنند و نگذارند که به دور از صدای اعتراض آنان، این رئیس دولت کودتا، سوگند دروغ بخورد و خود را حافظ حقوق ملت معرفی کند. مردم قرار است در این تجمع که از ساعات آغازین صبح روز چهارشنبه انجام مي شود، از نمایندگان خودشان بخواهند با عدم حضور در مراسم تحلیف، به ملت بازگردند و مجلس تحلیف را از رسمیت بیندازند. مردم باید به نمایندگانشان بگویند که با حضور در جلسه تحلیف یک فرد متقلب، دیگر نماینده واقعی مردم نخواهند بود؛ بلکه در نگاه ملت، اعتبار و امتیازدهندگان به دولت کودتا به حساب خواهند آمد.
امروز روز بزرگی است در تاریخ ایران. با ایمان به بهارستان برویم. شاید به نشانهی این ایمان و نیز برای تقویت روحیه، بد نباشد وضو هم بگیریم. باشد که فردا لبخند ما، شادی ما، دو انگشت رو به آسمان ما، حضور ما و غرور ما، امید ما و ایمان ما، ایران را ما را نجات دهد.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر